با سلام

اولین مطلب داخل وبلاگ هولوکاست قرار گرفت.

دوستان برن مطالعه کنن و اگه مشکلی بود بگن.

اما وقتی داشتم مطالب رو آماده می کردم گفتم یه سر هم به بی بی سی بزنم ببینم مطلبی داره در این باره. که به مطلب پایین رسیدم.

البته یکم آدم رو به یاد داستان حسنی توی ده شلمرود میندازه

بر فراز تپه ای صخره ای و سرسبز، در کناره رود دانوب، نشانه هایی از دهشتبارترین لحظاتی که آدمی تا به امروز تجربه کرده، همچون هشداری بزرگ برای آیندگان باقی است.

این تپه سرسبز با چشم اندازهای بدیعش در نزدیکی شهر لینتز (Linz) در شمال اتریش، و با مسافتی اندک از آلمان و جمهوری چک، بخشی از تلخ ترین و سیاه ترین یادمانده های دوران جنگ جهانی دوم و تفکر ناسیونال سوسیالیسم آلمان عصر هیتلر را در خود جای داده است.

بازداشتگاه زندانیان جنگی، یا به تعبیر درست تر اردوگاه نابود سازی ماوت هاوزن (Mauthausen)، از جمله اردوگاه هایی است که همچون دو اردوگاه مشهور دیگر نازی های آلمان، یعنی داخائو (Dachau) و آشویتس (Auschwitz)، برای انسان معاصر معنایی جز فروریختن تمامی معیارهای انسانی ندارد و نمادی از اوج دژخویی و تباه اندیشی آدمی در عصر جدید به شمار می رود.

ماوت هاوزن با کوره های آدم سوزی اش، در حقیقت تکه ای از جهنم بود بر زمین، که در بهار و تابستان سرسبزی اطرافش را از هر معنایی تهی می کرد و در سرمای طاقت فرسای زمستان، برای قربانیانش تجسم عینی زمهریر می شد.

فاشیسم تنها در میدان جنگ چهره خود را نشان نداد؛ اردوگاه های برپا شده توسط نازی ها، روی دیگر سکه ای بود که "بازار سلطه و تفکر نژاد برتر" رایجش کرده بود.

اردوگاه ماوت هاوزن، در هشتم اوت 1938، پس از تسلط هیتلر بر اتریش و در جریان جنگ جهانی دوم تاسیس شد و تا پنجم ماه مه سال 1945، که نیروهای آمریکایی آنجا را آزاد کردند، دست کم 200 هزار نفر را به فجیع ترین اشکال ممکن به کام مرگ فرستاد.

از آن هنگام به بعد، بازماندگان و نجات یافتگان از این اردوگاه، که شمارشان در زمان آزاد سازی اردوگاه به 100 هزار نفر می رسید، به همراه نمایندگان تمامی کشورهایی که شهروندانشان از قربانیان ماوت هاوزن بوده اند، در این اردوگاه گرد هم می آیند و با نثار تاج های گل نسبت به کشته شدگان ادای احترام می کنند.

منبع: بی بی سی