چهره بالا :
ناصر هادیان
استاد علوم سیاسی و روابط بین‌الملل دانشگاه تهران
نویسنده مقاله «ابتکار یکجانبه در موضوع هسته‌ای»
ایشون در این مقاله پیشنهاد دادن که در موضوع هسته ای ما به سمت «ابتکار یکجانبه» بریم 
ایشون نوشتن: آنچه باز هم مسلم است آن است که تداوم مسیر پیشین در پرونده هسته‌ای دیگر به صلاح نیست. اما راه‌حل چیست و چه باید کرد که ضمن حفظ منافع کشور و حقوق هسته‌ای بتوان موضوع هسته‌ای را حل کرد؟ یکی از پاسخ‌ها در سیاست «ابتکار یکجانبه» نهفته است. تاکنون موضوع هسته‌ای، عمدتا تمرکز بر معامله (بده – بستان) بوده است، اما سیاست «ابتکار یکجانبه» خروج از این چارچوب را پیشنهاد و یک اقدام اعتمادساز یک‌طرفه را توصیه می‌کند. در واقع در موضوع هسته‌ای، دستگاه دیپلماسی ایران باید دست به یک «ابتکار یکجانبه» اعتمادساز بزند. بدون آن‌که بخواهد ما‌به‌ازا و امتیازی در قبال آن دریافت کند. این «ابتکار یکجانبه» اعتمادساز می‌تواند در هر یک از حوزه‌های شفاف‌سازی در برنامه هسته‌ای (transparency)، اقدامی در راستای ارتقای نظام راستی‌آزمایی Varification)، یا عدم ‌اعمال حقی از حقوقمان باشد.

افراد زیادی به مقاله ایشون پاسخ دادن که در انتهای این پست به چند تا از اونها لینک دادم
اما چیزی که مهمه حداقل یک مورد رو میشه پیدا کرد که در برابر غرب از روش پیشنهادی آقای هادیان استفاده کرده باشه
اتفاقا ایشون هم موردش هسته ای بود
چهره پایین:


معمر محمد ابومنیار معروف به سرهنگ مُعَمَّر محمد قَذّافی

ایشون دست به ابتکار یک جانبه زد و تمام تجهیزات هسته ای خودش رو بار کشتی کرد و فرستاد برای امریکا تا شفاف سازی رو به انتها رسونده باشه
درسته که ایشون قصدش شفاف سازی و ابتکار یکجانبه بوده اما امریکای دوست داشتنی هیچ محبتی رو بی پاسخ نمیذاره، این میشه سرنوشت این آقا